Oba utwory toczą się w wolny, godny sposób, na orientalnie brzmiących podkładach, leniwie komentowanych przez pozostałe instrumenty obie historie "słuchają" się jakbyśmy czytali je z książki, wieczorem, przy małej lampce. Ta intymność przekazu jest zresztą właściwością całej płyty Perry`ego. Mamy wrażenie obcowania z przekazem skierowanym tylko do nas, rozmowy, albo może raczej, monologu którego jesteśmy jedynym adresatem na ziemi. Mimo powolnej formy w tle pojawiają się elementy jakie budują coraz większe napięcie. Dzwonki, nerwowy rytm bębnów, trąby - wszystko budzi niepokój.
Po nich następuje najdoskonalszy fragment tej wybitnej płyty - Wintersun. Ma w sobie wszystko to co szarpie moim sercem i umysłem od pierwszej do ostatniej sekundy trwania. To utwór, kktóry w każdej sekundzie trwania wnika w ciebie tak głęboko że już bardziej nie można. Wokal Brendana nieco wyższy niz zazwyczaj, momentami załamujący się w końcowych partiach śpiewanej, przeciągniętej frazy - co przydaje mu dodatkowego dramatyzmu. Wolny wstęp tylko z towarzyszeniem skromnego podkładu, wybuchający po chwili w regularny, rytmiczny, komentowany perkusją i rozlanymi partiami gitary utwór. Nad tym wszystkim unosi się śpiew i opowieść o przeszłym życiu, może zmarnowanym, może przezytym w fałszu. To refleksja starzejącego się człowieka nad tym co było. Nie nad tym, co być mogło - ale właśnie nad błędami lub niedociągnięciami przeszłości. Spowiedź wstrząsająca, poprzez to że tak jest delikatna, zwiewna i piękna. Pojęcie melancholii i tęsknot w tym utworze uzyskuje formę doskonałą, niepodważalną, właściwą.
Utopia to kolejna, pełna godności filozoficzna rozprawa nad uwięzieniem w jakim tkwimy. Świat który nas przytłacza, odbiera oddech, lata i czas jeszcze zanim nasz czas nadejdzie. A przecież to czego pragniemy to czyste i jasne emocje, chcemy tylko tego:
Kolejny, This Boy z początku zaskakuje - mamy do czynienia z wolnym, kontrabasowym bluesem. Pałeczka bije o rand werbla, bas oszczędnie komentuje delikatny, po raz kolejny, chóralny motyw w tle - wznosi się i opada. I Brendan..."czasami czuję się jakbym lunatykował...w wielkim, nawiedzonym domu...w około same przeszkody w ciemnościach. Nie sądzę abym zasnął tej nocy. Wszystko przez kłamstwa...kłamstwa które powiedzieliśmy"
Utwór rozwija się, do jego konstrukcji dochodzą kolejne smaczki i partie. To nagromadzenie powoduje że dramatyzm kompozycji jest naprawdę trudny do uniesienia. Większość tej płyty to dowód na to, że można zbudowac niepowtarzalny, wyrazisty, cholernie mocny emocjonalnie nastrój uzywając minimum środków. Nie potrzeba szybkiego bitu, gęstego basu, nakładania na siebie i spiętrzania fraz poszczególnych instrumentów. Przeciwnie, Perry za pomocą minimalistycznych środków zabiera nas w podróż wgłąb siebie, wstepujemy na Arkę jaką dowodzi, ale, ten Noe wiezie każdego nas gdzie indziej, i wcale nie jest pewne że po zstąpieniu z pokładu będziemy cieszyli się nową ziemią obiecaną.
Ostatnie dwa utwory - The Devil And The Deep Blue Sea oraz Crescent nie dorównują niestety reszcie materiału. Umieszczone na każdej innej płycie z pewnością stanowiły by jej punkt centralny, oba utwory sa bowiem znakomite. Ale, wobec takich poprzedników wypadają po prostu słabiej. Szkoda, że Ark nie kończy This Boy - Devil oraz Crescent w moim odczuciu powinny być pierwsze...
Devil sposoba sie na pewno staroszkolnym fanom DCD, tego DCD z okresu eksperymentów Aion czy Into the labirynth - kiedy w muzyce duetu zaczęły dominowac elementy orientalne i mało konkretne formy "piosenkowe" (np takie jak The Carnival is Over)

Ark, to w moim odczuciu płyta wybitna. Dała mi chwilę  obcowania z czymś o czym prawie zapomniałem. Zapomniałem o tym że rzeczy, uczucia, wrażenia i smaki powinny byc klarowne. Są rzeczy jakie nie powinny być relatywizowane. Otworzyłem się i wchłonąłem to co dane mi było dostać na pokładzie Arki - miłość, smutek, tęsknotę. Radość, godność, zadumę. Piękno. W czystej, niepodważalnej, totalnej formie.
Zapraszam was do własnej podróży - niech wam sprzyjają bogowie oceanów...