ALTERGOTHIC - Artykuły: Mjuzik

No i szpule. Same hity. Child in Time, Stairway to Heaven, a zaraz obok Words don`t come easy czy Hands Up :) Do dzisiaj nie rozpracowałem jak się na tym cudzie nagrywa, nagrywał starszy kuzyn. Pamiętam kabelki DIN wpinane w telewizor marki Beryl, w nocy, i nagrywanie koncertu Lady Pank (ówczesna reżymowa mało takich rzeczy puszczała) Niestety nie był to ten koncert na którym Panas pokazał swój sprzęt, ale było to w sumie niewiele wcześniej. Zasłuchiowałem się tymi szpulami bez przerwy. Pamiętam jak pozamiatało mnie Tańcz głupia tańcz, słuchane na okrągło zaraz po tym jak to pierwszy raz usłyszałem.
W końcu przyszła mama i zabrała szpulę.
Tja.
Wykryłem wtedy, nie nazwane jeszcze, ale już gdzieś, w dziecięcy sposób przeczuwane emocje, jakie wzbudzała we mnie muzyka. Wiedziałem że potrafi mnie wyłączyć całkowicie z otaczającej rzeczywistości. Że zabiera mnie w jakieś miejsca niedostępne realnie, budzi burzę, niepokój albo szaloną radość. Nie zastanawiałem się ani trochę, dlaczego tak jest. Zwyczajnie, płynąłem z solówką Dziecka w czasie towarzysząc muzykom w locie poza ten świat. te emocje były równie niewerbalne jak dzisiaj, moja dziecięca bezradność co do ich opisu przeszła w bezradność dorosłego. Tak po prostu jest, Po prostu to jest. We mnie. Wyćwiczone przez setki godzin słuchania muzyki, tak bardzo zrośnięte zosobowością, że nie ma możliwości odseparowania tych umiejętności przeżywania.
Cięcie. Kolonie w Dziwnowie, Konkurs Piosenki Kolonijnej. Wygrałem go śpiewając w duecie z kolegą z Gliwic ówczesny hit "Córka Rybaka" Wałów Jagiellońskich. Ale nie o to chodzi, to było dla lansu :) Kolonijne dyskoteki. Miodzio. Pierwsza miłość (co roku miała inaczej na imię :) ) i pościelówki tańczone na wyciągniętych ramionach (wiecie o co chodzi) - Jeanne Falca (do dzisiaj KVLT), Modern Talking, Savage i....Lavender Marillionu.
Jezu, jak to smakowało ! Wszystko wydawąło się kompletne. Słuchałem wtedy maniakalnie klasycznego disco, italo disco, byłem fanem twórczości tria producenckiego SAW odpowiedzialnychza tak ambitne rzeczy jak Rick Astley czy Jason Donovan. Na to wszystko wchodził Niedźwiedź z Listą Przebojów Pr.3, telewizyjna Dwójka (nadal na Berylu) wraz z Videoteką i Listą Przebojów Dwójki. Muzyka była wszędzie, mimo braku dostępu do przekaziorów, płyt, grała mi w każdym momencie. Wzruszałem się przy Lorelei kapitana Nemo, uromantyczniałem do łzawych hitów Papa Dance, miałem na szpuli całe Misplaced Childhood, zgrywane do nieprzytomności, zresztą, ta płyta jest ze mną do dzisiaj i nic nie straciła ze swojej siły, ani trochę sie nie zestarzała.
Wreszcie pierwszy kaseciak z radiem ! Czytaj - pierwsza klasa szkoły średniej.
Kasprzak RM 222 - Automatic. No, czapki z głów, wreszcie proste nagrywanie, regulacja tonów, zachodni wygląd i co nie tylko. Wypas, jednym słowem. Szpan. Prawie jak boom box, nie bójmy się mocnych słów.

Ładowało się weń fullsuperhiper kasety typu:

Rozumiecie zatem, że jakość dźwięku biła na głowę wszystko. Niestety, Kasprzaki miały głowice do doopy, jak pamiętam, większą cześć czasu spędzałem ze śrubokrętem regulując jej położenie :)
Wprawdzie koledzy, ci z lepszych domów, jak to się mówiło wtedy, szpanowali Kondorami, ale co tam, to byli waluciarze i wrogowie systemu. I poza tym nie znali się na sprzęcie.
Ten Kasprzak jest w zasadzie odpowiedzialny za wszystko, nawet za to forum. To z jego głośniczka Beksiński zatruwał moją niewinną duszę płytami Fieldsów, Dead Can Dance, Depeche Mode, Cure. Puszczał mi bisajdy Depeszów, płyty Sióstr, a ja, je, cholera, nagrywałem. Więcej, potem ich słuchałem ! Przeszkadzało mi że nie moge tego robić ciągle, zatem, trzeba było zdobyc taki oto cud:

Mój był tró czarny, ale poza tym dokładnie taki sam :)
Składali się na niego: moja mama, troje przyjaciół i moja ówczesna dziewczyna. Dostałem go na imieniny, i ten prezent praktycznie wyłączył mnie z życia społecznego. Pardon, ściągałem słuchawki w celu poproszenia o kasę na nowe baterie. Ale poza tym nie było ze mną zbyt dużego kontaktu. W moim walkmanowym świecie grało Dead Can Dance z którym przeżyłem wstrząs, oglądając jak wczesnym porankiem w listopadzie, w mieście Kraków, zwolna unosi się mgła ponad mury Wawelu, odsłaniając zamek w pełnej okazałości. Słuchane w tamtym momencie Within The Realm Of A Dying Sun zwyczajnie okazało się kompletna i doskonałą wypowiedzią jaka spowodowała że owa magiczna chwila zyskała status doznania totalnego. Było ich zresztą więcej: pierwszy odsłuch Elizium (gdzieś w AG jest art o tym), seks tysiąclecia przy pierwszej płycie Closterkellera Purple, picie wina w milczącym kręgu przyjaciół, w ciemnym pokoju, z sączącym się z tła Bella Lugoshi is Dead.

Pewnie wszyscy możecie opowiedziec takie historie, prawda?
Wszystkie takie wspomienia doprowadziły nas w miejsce podobne do tego. Nie jest ważne jak ta opowieść się kształtuje. Ważne jest tylko to, że jesteśmy zarażeni. Że jest w nas coś, co powoduje że świat opowiada się, filtruje, ustanawia poprzez dźwięk. Że instynktownie integrujemy się z tym czy innym utworem. Obok nas ludzie wyrażają się w sztuce, filmie, tańcu, słowie pisanym - są tacy sami jak my. Tylko preferują inne tworzywo.
Muzyka to puzzle, co rusz pojawiają się małe fragmenty czyniące układankę coraz bardziej kompletną, a my stajemy się coraz bardziej pełni i określeni.

Żałuję tylko jednego. Kiedyś umrę, i mam świadomość, że i wtedy będzie nadal tworzona wspaniała, doskonała muzyka, taka, jak ana pewno by mnie zachwyciła, została ze mną. Może do tego czasu uda się opracowac jakiś pomost przesyłowy, albo, chociaż, zainstalować internet w piekle :)
Ale wszystko wskazuje na to,że, cholera, nic więcej nie usłyszę.
To jest dopiero niesprawiedliwe !! :)

Śr